Referenties

Patiënten Vertellen:

AQUAREVALIDATIE NA BORSTKANKER:

AQUAREVALIDATIE BIJ RUGKLACHTEN:

ANDULLATIE THERAPIE en PERINATALE:

ONDERZOEK RUGKLACHTEN + ANDULLATIE THERAPIE:

PERINATALE:

PERINATALE EN BORSTONTSTEKING:

PRENATALE:

PERINATALE EN VERMINDEREN VAN ZWANGERSCHAPSSTRIEMEN:

POSTNATALE (FR.):

COLLEGA UZ JETTE:

POSTNATAAL:

 

PRE-NATALE BEGELEIDING IN WATER:

Prenatale zwangerschapsbegeleiding in water

Super mama + baby

Ik was al een paar maanden zwanger en al een tijdje op zoek naar lessen aquagym voor zwangere vrouwen. Toen ik de flyer van Elsie vond, was ik dan ook in mijn nopjes. Met reden, zo bleek meteen na de eerste les: een toffe sfeer, leuke muziek, goede begeleiding en een zeer sympathieke lerares… wat heb je meer nodig om te ontspannen terwijl je ondertussen het beste van jezelf geeft tijdens de aquagymsessie. Elsie houdt rekening met de dikte van je buik, die, geloof me, meer dan één keer ‘in de weg’ zit 😉 Maar het is zalig om in het water te vertoeven en het extra gewicht even niet te voelen 🙂 En na de sessie maakt die kleine ukkepuk in je buik je duidelijk dat ie er ook van genoten heeft, door heerlijk actief te zijn… zalig en weerom genieten!
Ondertussen is onze dochtertje bijna 8 maanden en heeft ze al een reeks babygewenning achter de rug… en ook zij geniet van het water…
Een aanrader voor iedere zwangere vrouw die haar zwangerschap dat extraatje wil geven…

XXX

 

THUISBEVALLING.

voor coaching kan je terecht bij: http://espazo.be/

Wat  voorafging…

 Thuis bevallen?? No  way!

Geen haar op mijn hoofd dat  daar een jaar geleden aan zou gedacht hebben.

Het leek me een te groot  risico. Wat als er iets zou misgaan? Ben je dan niet beter af in een  ziekenhuis?

Ook mijn man zag het niet  zitten, dus eigenlijk was het geen optie…

Zoiets moet je met twee  beslissen, daar moet je je allebei goed bij voelen.

Zo’n moment is al spannend  genoeg dachten we, dat we die extra spanning en stress van een thuisbevalling  wel konden missen. Voor twee controlefreaks leek een ziekenhuis ons  ‘veiliger’.

Maar… soms lopen de dingen  anders…

Soms lopen de dingen zoals  ze lopen…

Prenatale kiné in het  water…

Prenatale kiné bij Elsie, een super enthousiaste kinesiste in Wemmel. Ze gaf  me tips voor de houding van mijn rug en deed ook een aantal sessies met mij in  het zwembad. Heerlijk om de zwaartekracht even niet te voelen werken in het  water… Ik genoot ervan.

Op een bepaald moment zei ze  me dat ze me ging laten ervaren wat het zou zijn om een wee te hebben… Oei,  dacht ik, zou dat pijn doen? Ik deed het een aantal keer  en focuste heel hard op mijn ademhaling. “Dan ben je goed bezig”, zei  ze. Dat klonk  allemaal goed in theorie, maar zou ik dat op het ogenblik zelf inderdaad nog  kunnen? Na de zwembadsessies met de  kiné gingen mijn man en ik nog af en toe naar de sauna en terwijl hij in de sauna  zat, oefende ik vaak in het water. Het ging precies steeds beter en  beter… Ook thuis oefende ik vaak op mijn zitbal. Ik merkte dat ik steeds  vaker mijn buikademhaling probeerde toe te passen als ik bijvoorbeeld pijn had  aan mijn rug. De focus op iets anders proberen leggen dan de pijn. En soms lukte  dat goed, maar soms ook niet… Maar hoe meer ik het deed, hoe beter het precies  ging. Of beeldde ik het me toch maar in? De maanden voor de bevalling  had ik het gevoel dat ik nog veel dingen moest doen ‘voor mezelf’, en ook nog  veel vrienden wilde zien. Alsof mijn leven zou stoppen na de geboorte van onze  ukkie… En dus schreef ik me ook nog in voor een cursus kalligrafie. Maar ook  mindfulness stond nog op het programma. Ook hier werd het belang van de  ademhaling vaak benadrukt… De ademhaling als anker, als iets waar je altijd  kan naar terugkeren. Niet zozeer specifiek voor de bevalling, maar ook in het  gewone leven..

 Arbeid aan  huis?!

We vertelden tegen andere  mensen wel dat er een vroedvrouw aan huis zou komen, maar niet dat we  eventueel-misschien-wie-weet wel overwogen om eventueel-misschien-wie-weet thuis  te bevallen. Iedereen is altijd snel met commentaar en met z’n eigen mening  en daar had ik echt geen zin in. Ik wilde me niet op voorhand verdedigen voor  iets dat eventueel-misschien-wie-weet zou gebeuren…

Ik probeerde ook om me niet  te veel vast te pinnen op hoe alles zou verlopen, op welke manier ik wilde  bevallen,… Gewoon het moment proberen afwachten en vertrouwen op mijn  gevoel.

Om 5u werd ik wakker van de  pijn… Waren het nog oefenweeën of waren dit nu de echte weeën waar ze van  spraken? Ik kon niet meer blijven liggen en ging naar ‘t WC. Waren mijn vliezen  gebroken of was het de slijmprop die er verder uitkwam? Het was me nog niet  helemaal duidelijk. Dan maar weer proberen te gaan slapen. ‘Ik moet nog slapen’,  dacht ik heel de tijd. Ik had gelezen dat je best nog wat probeerde te slapen  als je weeën begonnen zodat je uitgerust zou zijn voor de bevalling… Maar van  liggen en slapen kwam niet veel meer in huis. Elke keer als ik me terug  neerlegde, kwam er een nieuwe wee aanzetten en blijven liggen deed dan precies  nog minder deugd dan even rechtstaan.

“Waarschijnlijk toch  oefenweeën die wat erger zijn… Kan je nog spreken tijdens je weeën?”

“Eu, nee, ik denk het  niet…”

Mijn man stelde voor  om ons in de living te installeren zodat ik half liggend nog wat TV kon kijken  om mijn gedachten te verzetten. Hij installeerde een heus prinsessenbed voor mij  met fleecedeken en het donsdeken. Intussen nestelde Mijn man zich in de zetel en  verzonk in een diepe slaap.

‘Mmm, gezellig dacht ik, nog  wat snoezelen in de zetel’. Maar daar kwam niet veel meer van in huis. Ik voelde  de weeën nu toch wel snel komen. Tijdens de weeën probeerde  ik op mijn buikademhaling te letten en daar op te focussen.

Intussen was ik toch wel  vrij zeker dat mijn vliezen gebroken waren… Mijn man stelde voor om een  douche te nemen… De douche deed inderdaad deugd! De warme douchestralen op  mijn rug en buik verlichtten te pijn wat en op die manier kon ik mijn focus ook  wat op het water leggen en niet op de pijn. Ik zat neer in bad en Mijn man liet  het warme water over me stromen…

Ik ging wat op mijn zitbal  zitten in de living… Het lukte me nog steeds om een diepe buikademhaling te  doen. Ik probeerde ook het beeld  van de zwembadsessies op te roepen en me daar op te focussen. Toen ze me opnieuw  onderzocht, zat ik aan 7 cm. Oei, ik had gedacht dat het al meer zou zijn…  Maar goed, het ging vooruit, dus dat zat snor!

“Voor het donker wordt, zijn  jullie mama en papa”, zei ze Een zin die ik niet meer zal  vergeten.

Ze stelde voor om mijn  onderrug wat te masseren. Als het geen deugd deed, moest ik het zeggen… Ik  probeerde mijn focus naar de massage te brengen en minder naar de pijn van de  weeën… Mijn man nam de massage over… Het verlichtte de pijn toch een beetje.  tip: tijdens de weeën niet te hard te roepen, maar op  een lage toon ‘aaaaaaa’ te roepen… Op die manier bleef mijn ademhaling ook wat  meer onder controle vermoed ik.

Omdat mijn vliezen al  gebroken waren, mocht ik niet meer in bad. Een douche zat er wel nog in dit hielp weer een beetje om de pijn  draaglijk te maken. Maar nu werd de pijn toch wel nog heviger en voelde ik  precies ook persdrang… Ze wilde me nog eens onderzoeken… “of ik  daarvoor uit bad kon komen”. “Ja… of toch niet…”. Ze onderzocht me in bad. 9  cm ontsluiting… Nu ging het ineens allemaal snel… Het was zo onwezenlijk.  Ik moest uit de  douche komen… “Ja, ik kom eruit… of neen, mag ik er nog één wee in  blijven?”. “Ok, nog één wee”. Mijn man zei achteraf: “allé jong, nog compromissen  sluiten op zo’n moment”.

Nu ging het precies allemaal snel. Ik mocht op de baarkruk zitten om  te persen. Ze gaf me nog tips… Niet proberen roepen, maar alle kracht op  het persen zetten… Bij elke wee drie keer proberen persen. Kort inademen en  dan… tsjakaa!  Tussen de weeën leunde ik  achterover tegen Mijn man. Ik probeerde om dan wat rust te  vinden…en dan floepte ons grote wonder eruit! Het  ging dan toch precies sneller en vlotter dan ik had gedacht. Voor ik het goed en  wel doorhad lag ons M. op mijn buik… Woooow…  Het voelde  allemaal zo juist aan en zo speciaal… M. zat nog onder het bloed, maar dat  kon me allemaal niet schelen. Daar lagen we dan met onze dochter… Heerlijk…  En zo’n heldere blik!! Nu was het tijd voor de  striptease-act van Mijn man. Hij mocht z’n T-shirt uitdoen en M. op zijn  borstkas leggen… Wow, leuk om te zien! Vader en dochter zo dicht bij  elkaar…

Het was genieten. Gewoon,  wij met ons drie… Het voelde zo juist en compleet aan…

Spam prevention powered by Akismet